آنکه رخسار تو را رنگ گل نسرین داد           صبر و آرام تواند به من مسکین داد

و آنکه گیسوی ترا رسم تطاول آموخت          هم تواند کرمش داد من غمگین داد

 من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم              که عنان دل شیدا به لب شیرین داد 

 کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن.                 دکتر شریعتی

درازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد            عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد.

شنیدم عاشقان را می نوازی               مگر من زان میان بیرونم ای دوست

نگفتی گر بیفتی گیرمت دست؟           از این افتاده تر کاکنونم ای دوست  

اللهی تو آنی که از بنده نا سزا  بینی .

عاشقان هرچه بخواهید بخواهید        یار ما بنده نواز است ازآن می گویم از آن میگویم