از هر صدای پایی از جا می پریدم که او است هر دری که باز میشد  او نبود. همواره می آمدند و میرفتند وبسیار اما او نیامد

 و اکنون در اطاقم همچنان نشسته ام اما میدانم که دیگر او نخواهد آمد.

با درد ناک ترین تجربه ها دانستم که باید در این اطاق بی انتظار بمانم.

دانستم که دیگر اویی نیست و چه سالها که بیهوده چشم بر در دوخته بودم و اکنون سالها میگذرد  که 

من در تنهایی مایوسم سر در گریبان خویشتنم  و در را به روی هر که مرا سراغ میکند بسته ام .

چه آرامش درد ناکی............... چه یقین جان کاهی............

اما به هر حال آرامشی است و یقینی که بدان رسیده ام و اکنون سالها  است که بدان خو کرده ام .

چنان با تنهایی آرام و ساکتم  انس گرفته ام که اگر تو ای فریب .... اگر تو او باشی در را به رویت نخواهم گشود.

دل من دیگر پیر شده و سخت ناتوان .تاب تپش ها و بی تابی های " دوست داشتن " را ندارد.

تنها میتوانم  خاطره ها را با خود مزمزه کنم..........................

برگرفته از کتاب آثار گونه گون دکتر شریعتی"گفتگوهای تنهایی"