نوشته های من

narges20 — Thu, 05 Nov 2009 09:03:45 GMT

تنهام خیلی بیشتر از قبل ولی راستش اینطوری بهتره برام خیلی بهتر راحت ترم دیگه.خسته ام از آدمای دورو برم که زود بهشون اعتماد کردم و نتیجه خوبی برام نداشت فقط دلتنگیهاش با غم غصه های لعنتیه که ولم نمی کنن هر جور هست خیلی بهتره از وقتیه که با آدما در ارتباط بود آدمایی که همه به فکر خودشون دنبال کار خودشون که جز .... نیست.

تنهایی این شکلی هم بد نیست فقط یه کم سخته ولی هر طور هست باید خودمو وفق بدم با این شرایط مثل همیشه. آسونتر از وقتیه که با آدمای دو رو در ارتباط بودم خیلی آسون سختیش به این خاطره که فکر های گذشته دیوانه ات میکنه منم خدا رو دارم ...

راستش دلم برای یه نفر تنگ شده بود ولی حلش کردم چون فایده نداره دیگه دلتنگی کاری از پیش نمیبره دیگه دلم برای کسی تنگ نمیشه دیگه دوست ندارم الکی به اطرافیانم بگم دوستون دارم قطع ارتباط بهتر از همه چیزه که همش دروغه حتی دیگه دلم برای عزیز ترین دوستام هم تنگ نمیشه دوستاییی که یه زمانی خیلی با هم جور بودیم ولی دیدم نمیشه همش کشک بود حوصله هیچ کسی رو ندارم همینطوری خیلی بهتره دیگه نمیخوام با کسی حرف بزنم میخوام هر چی هست برای خودم بمونه همه دردهام همه غم و غصه هام که با گفتنش فقط خودمو کوچیک میکنم وگرنه مشکلی حل نمیشه که نمیشه .

دوست دارم تنها باشم و برای خودم بنویسم برای دل خودم چون جایی نیست که بنویسم و امن بمونه جز اینجا شاید.... کسی مزاحم نیست اگر هم کسی مطالبمو خوند شاید خیلی تکراری و از نظر اونها چرت باشه ولی برای خودم ارزش داره که بنویسم چون آخرین و بهترین راهه برای کسی که با کسی در ارتباط نیست.

narges20 — Tue, 27 Oct 2009 12:12:21 GMT

سلام دوستای خوب وبلاگی من معذرت میخوام که چند وقته نیستم از

خودم هم معذرت میخوام که بهش حواسم نبود سخته خیلی سخته ...

دفعه قبل که شانسی اومدم بنویسم دیدم آخرین نوشته ام مربوط به ۲۷مهر

ماه سال قبله راستش هم ناراحت شدم هم خوشحال.ناراحتیم ازاین بود که

چرا من اینطوری شدم چرا خودمو فراموش کردم چرا درگیر زندگی مسخره

ای شدم که جز عذاب و غم و غصه و ناراحتی چیزی برای آدما نداره همش

بد بختی همش ....

چند وقته حالم بدجور به هم ریخته خرابم خراب خراب ... احساس میکنم

مردن برام خیلی خوب باشه ولی به مردن هم که فکر میکنم گذشته و

کارهایی که کردم یادم میاد به همه کارهایی که میترسم خدا منو نبخشه

و مردنم آسونترین عذاب برام باشه بعد میشینم فکر میکنم میبینم زندگی

به اجبار و با همه سختی ها و بد بختی هاش برام آسونتره تا اینکه بمیرم و

خدا منو نبخشه آه ه ه ه ه ه ه خدا چیکار کنم خواهش میکنم خودت کمکم

کن فکر میکنم امیدی ندارم هیچ امیدی برای اینکه این زندگی رو حداقل

تحمل کنم هیچ توقعی هم از کسی ندارم فقط خودمو دارم از بین میبرم

داغونم داغون.... حتی از خدا هم انتظار ندارم حتما کمکم کنه فکر میکنم

خیلی پست شدم خیلی کم ارزش خیلی پایینم خیلی...

اطرافیانم همه به فکر خودشونن همه به فکر کلک زدن همه به فکر

سوءاستفاده همه به نفع خودشون برات کاری میکنن نه از روی محبت نه از

روی دوست داشتن خوبی نمیکنن در واقع

دارن در حقت بد میکنن ولی تو خبر نداری ساده تر از این حرفایی حیف از

تو حیف که زود به همه اعتماد میکنی نمیدونم چی بگم دلم گرفته خیلی

حالم بده به فکر نابود کردن آدمای اطرافشون بدون اینکه حتی فکر کنن

به کاراشون بدون اینکه به خودشون بگن منم آدمم البته شاید چون

احساس میکنم وجود ندارم که اینطوری.............

تنها چیزی که میخوام اینه که برم یه جای خلوت تنها بشینم گریه کنم داد

بزنم فریاد بزنم تا بمیرم دیگه هر چی میخواد بشه بشه انکار چاره ای

نیست بشینم توی ماشین بدون هدف و بدون اینکه بدونم کجا میخوام

برم فقط برم با کسی حرق نزنم وقت کسی رو نگیرم حوصله کسی رو

سر نبرم اینطوری خودم هم راحتم حداقل در امانم. فکر کردن به اتفاقای

گذشته دیوونه ام میکنم حتی نمیشه به نزدیکترین کس اطرافت هم اعتماد

کرد متاسفم که تو این دنیام کاش اصلا به دنیا نمی اومدم.نمیتونم درس

بخونم بد شانسی این ترم تعداد واحدام زیاده نمیتوم حذف کنم عقبم باید

بخونم البته اگه بشه اگه این فکرها و این روزگار بذاره اگه آدمای فرصت

طلبه اطرافم بذارن متاسفم برای خودم.

narges20 — Thu, 22 Oct 2009 07:24:11 GMT

دلم لرزید...

narges20 — Mon, 20 Oct 2008 13:24:39 GMT

من تنها هستم،یکی از آن هزاران آدم تنهایی که دست کم خودش احساس میکنئ تنهایی اش با تنهایی بقیه فرق دارد.

یکی از آن هزاران آدمی که تقسیم کردن تنهایی اش با دیگران،کمک چندانی به او نمیکند.

یکی از همان آدم های تنها ککه توی پیاده رو ها راه میروند وادای آدم هایی را در می آورند که تنها نیستند.دور و برم شلوغ است.همه حرف میزنند.اما من حرفی برای گفتن ندارم و پیدا نمیکنم نه اینکه آدم ساکتی باشم نه اتفاقا خیلی هم پر حرفم، اما کسی چه میداند که کدام یک از آن جمله های طولانی و بی انتهای من، واقعا همان حرفی است که دوست دارم به زبان بیاورم؟؟؟

اعتراض میکنم: هیچ کدام،هیچ کدام از این حرفها را واقعا دوست ندارم که روز مره تکرار میکنم برای فرارا از تنهایی....

حرفهای دیگری برای گفتن دارم ،حرف های زیاد... اما تنها هستم و هیچ کس را پیدا نمیکنم که واقعا از جنس خودم باشد و من بتوانم از آن حرف هایی که دوست دارم،برایش بگویم.

با خودم فکر میکنم کاش میشد آدم های تنها همدیگر را پیدا کنند،آدم های تنهایی که تنهایی شان هم اندازه و جنس تنهایی شان هم یکی باشد. در این صورت آنها تنهایی شان را با هم تقسیم میکردند و حرف های هم را میشنیدند،اما نه اینکه تنهایی شان را از دست بدهند.

اما، نه درهر صورت تنهایی خود را از دست می دادند و ....

تنهایی همیشه با آدم باقی میماند،تنها تفاوتش این است که آدم های تنها،دیگر در تنها بودن احساس تنهایی نمیکنند و این ، خیلی مهم است.

ادامه....

narges20 — Sat, 18 Oct 2008 14:18:34 GMT

همونی که بهتون قول داده بودم سر قولم هستم مثل همیشه ولی حیف که هیچ کس ... هیییییییی بی خیال بریم سر اصل مطلب...

"تنهاترین تنها ها"

میگویم:"تنهایم"

میگوید:"همه آدم ها تنها هستند"

سکوت میکنم .نمیتوانم ادامه بدهم.به حرفش فکر میکنم مطمئن نیستم .همه احساس تنهایی میکنند...

میدانم ُاما نمیدانم آیا همه واقعا تنها هستند یا نه؟؟؟

نمیدانم آیا اندازه تنهایی همه مساوی است یا نه؟؟ نمیدانم آیا هر کسی که این احساس را داردُدر مورد احساسش صادق است یا نه؟؟

او میگوید:"همه تنها هستندُاما اندازه تنهایی آدم ها با هم فرق میکند"

درست است بعضی آدم ها تنهاترند.تنهایی بعضی ها بزرگ تر است.من شروع میکنم به اندازه گرفتن تنهایی ام.لحظه های زیادی بر من میگذرد که تمامشان را صرف فکر کردن به این تنهایی و اندازه اش میکنم و همین خودش یک شاهد برای تنهایی من....

آنقدر تنهایم که فرصت زیادی برای فکر کردن به این تنهایی دارم و حتی کسی نیست که بخواهم این تنهایی را برایش تعریف کنم.

و...... ادامه دارد .

narges20 — Thu, 16 Oct 2008 11:48:51 GMT

خیلی وقته دلم میخواد بیام بنویسم خیلی حرفها هم برای نوشتن دارم و داشتم نصفه بیشترش هنوزم تو دلمه نمیشه نوشت یعنی نمیتونم سخته. دل تنگی بدی اومده سراغم کاریش هم نمیتونم بکنم خیلی چیز ها نوشتم و گفتم حتما اینها رو مینویسم تو وبلاگم ولی همش تو وبلاگ دلم موندمن البته خیلی وقته دیگه نمینویسم یعنی دیگه نمیتونم ولی نگران بودم نگران خیلی چیز ها هم هستم.چند وقته یعنی خیلی وقته یه چیزی مثل سنگ مونده تو گلوم خیلی سخته نگه داشتن این جور سنگ ها اونم چند وقتتتتتتتت.......... ؟؟؟؟؟؟؟

همه عالم و آدم میگن ولی انگار نه انگار و نمیدونم کارم درسته که به حرف هاشون اهمیت که نه گوش نمیدم یا نه؟؟؟ نمیدونم تو دو راهی سختی گیر کردم البته دوست داشتنی هست راه خوبی هم هست ولی سخته انتخاب راه خیلی سخت موندم چی کار کنم تنهای تنهام کسی هم نمیتونه کمکم کنه یعنی خودم تصمیم میگیرم و جدی میشم موقعی که دیگه من مصمم شدم اطرافیان میریزن رو سرم اعصابم رو داغون میکنن با حرف هاشون البته بهش یه کم حق میدم راست میگن ولی چه میشه کرد که کار کار من نیست کار.....

از کسی هم توقع کمکی ندارم چون هیچ کمکی نمیتونن بکنن شاید فقط دعا .......خیلی به دعای کسایی که این رو میخونم نیاز دارم میدونم این اتظار رو هم نباید داشته باشم ولی خوب ....... کارم گیره فعلا کاریش نمیشه کرد .از خدا دیگه انتظار این کار رو نداشتم اونم در مورد من که...... نمیدونم منو چه جوری دیده که اینطوری میکنه شاید هم کار اون نیست کار خودمه نمیدونم این یکی رو هم مطمئن نیستم همیشه همین طوری بوده .خیلی حرفها دارم شاید همه رو نوشتم اون وقته که یه طور های دیگه میشه شاید خیلی چیز ها عوض بشه نمیدونم این کارم درسته یا نه ولی دیگه دیگه .....

از این ماه به بعد یه متنی دارم که طولانیه البته یه کم هر دفعه یه کمی شو مینویسم برای دل خودم و برای دل همه اونهایی که با من همدردن.خستگی رخوت و تنهایی این بلاهارو سر آدم میاره که کاریش هم نمیشه کرد جزاینکه شاید فقط بنویسی و بنویسی تا دلت خالی شه و همین .....

narges20 — Wed, 02 Jul 2008 06:54:30 GMT

سالها در اطاقم نشسته بودم و چشم به در و گوش به صدای پایی که مگر او از راه برسد.

از هر صدای پایی از جا می پریدم که او است هر دری که باز میشد او نبود. همواره می آمدند و میرفتند وبسیار اما او نیامد

و اکنون در اطاقم همچنان نشسته ام اما میدانم که دیگر او نخواهد آمد.

با درد ناک ترین تجربه ها دانستم که باید در این اطاق بی انتظار بمانم.

دانستم که دیگر اویی نیست و چه سالها که بیهوده چشم بر در دوخته بودم و اکنون سالها میگذرد که

من در تنهایی مایوسم سر در گریبان خویشتنم و در را به روی هر که مرا سراغ میکند بسته ام .

چه آرامش درد ناکی............... چه یقین جان کاهی............

اما به هر حال آرامشی است و یقینی که بدان رسیده ام و اکنون سالها است که بدان خو کرده ام .

چنان با تنهایی آرام و ساکتم انس گرفته ام که اگر تو ای فریب .... اگر تو او باشی در را به رویت نخواهم گشود.

دل من دیگر پیر شده و سخت ناتوان .تاب تپش ها و بی تابی های " دوست داشتن " را ندارد.

تنها میتوانم خاطره ها را با خود مزمزه کنم..........................

برگرفته از کتاب آثار گونه گون دکتر شریعتی"گفتگوهای تنهایی"

narges20 — Wed, 02 Jul 2008 05:47:07 GMT

اگر آنقدر فریاد کشیم تا صدایمان قطع شود

اگر آنقدر سر پا بمانیم تا پاهایمان ورم کند

اگر آنقدر رکوعمان را طولانی کنیم تا مهره های کمرمان بشکند

اگر آن قدر سجده کنیم تا چشمهایمان بترکد

اگر آنقدر خاک زمین را در سجودمان بخوریم و ناله کنیم

خدایا.... مستحق نیستیم که حتی

یکی از گناهانمان را ببخشی پروردگارا ................

narges20 — Thu, 08 May 2008 07:08:38 GMT

ا ی خدا اصلا حوصله ندارم حوصله ام سر رفته دیگه حال هیچ کاری رو ندارم دوباره پوچی دوباره همه مضخرف همه چی مسخره همه چی بد بد بد ببببببببببببببببببببببد حالم بده حالم بده نگو عاشق شدن به من نیومده ...اه لعنت به همه چی لعنت به خودم لعنت به دنیا .آخه چقدر خسته چقدر تنها چقدر بی هم نفسی خیلی بده خیلی خیلی خیلی

فقط تنهایی و منو سکوت و فقط گریه گریه گریه

narges20 — Thu, 24 Apr 2008 07:09:12 GMT

این گلدان با گل خوشگل و آبی رنگش تقدیم سهراب سپهری عزیزم که انشالله امیدوارم خدایش رحمت کناد و مرا نیز ....